Wakker hier……eh…….dier

by on 3 juli 2011, 09:49
Wakker hier……eh…….dier | Reacties(0)

De voetbalwet die september vorig jaar werd ingevoerd, is het meest ebruikt om kwaadwillende voetbalsupporters aan te pakken. Maar burgemeesters en officieren van justitie leggen ook gebieds- en groepsverboden op om wijkoverlast voor te zijn. Dat blijkt uit een overzicht van de eerste zeven maanden van de voetbalwet dat minister Ivo Opstelten (Veiligheid) vrijdag naar de Tweede Kamer heeft gestuurd.
De voetbalwet werd 58 keer ingezet, waarvan 25 keer bij voetbal en
19 keer in de wijk. Verder was er 12 keer een gebiedsverbod bij evenementen en ging het twee keer om individuele gevallen van overlast.

Kan iemand me uitleggen waarom dan juist de sportwedstrijden niet mee hoeven te betalen aan het inzetten van politie en de meestal zeer vreedzame festivals zoals Pinkpop, of concerten wel. Was er nog niet genoeg gekort op cultuur? Ik krijg het idee dat de complottheorie over het dom houden van de massa meer waarheid bevat dan ooit. Als dit niet door de illumunatie is opgedragen, weet ik het ook niet meer.

Het is niet de enige keer dat de regering me verbaasd deze week. Ik ben van mening dat als men echt zo onnozel is te denken dat het tot een duurzame oplossing kan leiden om niet de overwaardering van onroerende goederen aan te pakken, maar tijdelijk de belasting te verlagen, men verplicht is de helden die Nederland draaiende hebben gehouden door wel een huis te kopen in 2011, ook hun te veel betaalde belasting terug te geven. Tijdelijk is vaak ook een ruim begrip in Den Haag. Meestal als een recht eenmaal verworven is, wordt dit niet gemakkelijk teruggedraaid zonder dat er allerlei partijen gaan roepen dat het onbillijk is voor bepaalde groepen in de samenleving. Van uitstel komt dan weer afstel en Nederland blijft zitten met een bizarre vorm van belastingteruggave op verstrekte hypotheken (waar de rijkste het meest van profiteren, als vanouds) en
idiote prijzen voor een paar vierkante meter woonoppervlakte. Nee, duurzaamheid zal voor de beleidsmedwerkers nog wel te moeilijk zijn in het spel ABC; heeft dan ook wel drie lettergrepen.

Teleurstellend dat de enige partij die heeft overwogen duurzaamheid in de naamvoering op te nemen zich dan stort op een marginale zaak als het onverdoofd slachten voor een zeer beperkte groep die dit dan ook nog eens met respect voor het dier uitvoert in verband met de geloofsovertuiging. Bij ons in huis wordt overwegend vegetarisch gegeten en zoveel mogelijk producten met het label biologisch aangeschaft. Niet alles, geef ik gelijk toe, maar ik zou het niet in mijn hoofd halen om openbaar op iets te
gaan fitten wat al eeuwenlang gebeurt in een land waar de bio-industrie de
dienst uitmaakt in de schappen van de supermarkt. Iets wat voortkomt uit de decadente overconsumptie van de westerse maatschappij.

Nee, ik ben weer wakker hier. Ik ga mijn tandenpoetsen met fluortandpasta, drink cola light met een extra schepje aspartaam en check of ik al mijn vaccinaties heb gehad. Dan kan ik weer rustig slapen, verdoofd wel te verstaan.

Wakker hier……eh…….dier

by on , 08:49
Wakker hier……eh…….dier | Reacties(0)

De voetbalwet die september vorig jaar werd ingevoerd, is het meest ebruikt om kwaadwillende voetbalsupporters aan te pakken. Maar burgemeesters en officieren van justitie leggen ook gebieds- en groepsverboden op om wijkoverlast voor te zijn. Dat blijkt uit een overzicht van de eerste zeven maanden van de voetbalwet dat minister Ivo Opstelten (Veiligheid) vrijdag naar de Tweede Kamer heeft gestuurd.
De voetbalwet werd 58 keer ingezet, waarvan 25 keer bij voetbal en
19 keer in de wijk. Verder was er 12 keer een gebiedsverbod bij evenementen en ging het twee keer om individuele gevallen van overlast.

Kan iemand me uitleggen waarom dan juist de sportwedstrijden niet mee hoeven te betalen aan het inzetten van politie en de meestal zeer vreedzame festivals zoals Pinkpop, of concerten wel. Was er nog niet genoeg gekort op cultuur? Ik krijg het idee dat de complottheorie over het dom houden van de massa meer waarheid bevat dan ooit. Als dit niet door de illumunatie is opgedragen, weet ik het ook niet meer.

Het is niet de enige keer dat de regering me verbaasd deze week. Ik ben van mening dat als men echt zo onnozel is te denken dat het tot een duurzame oplossing kan leiden om niet de overwaardering van onroerende goederen aan te pakken, maar tijdelijk de belasting te verlagen, men verplicht is de helden die Nederland draaiende hebben gehouden door wel een huis te kopen in 2011, ook hun te veel betaalde belasting terug te geven. Tijdelijk is vaak ook een ruim begrip in Den Haag. Meestal als een recht eenmaal verworven is, wordt dit niet gemakkelijk teruggedraaid zonder dat er allerlei partijen gaan roepen dat het onbillijk is voor bepaalde groepen in de samenleving. Van uitstel komt dan weer afstel en Nederland blijft zitten met een bizarre vorm van belastingteruggave op verstrekte hypotheken (waar de rijkste het meest van profiteren, als vanouds) en
idiote prijzen voor een paar vierkante meter woonoppervlakte. Nee, duurzaamheid zal voor de beleidsmedwerkers nog wel te moeilijk zijn in het spel ABC; heeft dan ook wel drie lettergrepen.

Teleurstellend dat de enige partij die heeft overwogen duurzaamheid in de naamvoering op te nemen zich dan stort op een marginale zaak als het onverdoofd slachten voor een zeer beperkte groep die dit dan ook nog eens met respect voor het dier uitvoert in verband met de geloofsovertuiging. Bij ons in huis wordt overwegend vegetarisch gegeten en zoveel mogelijk producten met het label biologisch aangeschaft. Niet alles, geef ik gelijk toe, maar ik zou het niet in mijn hoofd halen om openbaar op iets te
gaan fitten wat al eeuwenlang gebeurt in een land waar de bio-industrie de
dienst uitmaakt in de schappen van de supermarkt. Iets wat voortkomt uit de decadente overconsumptie van de westerse maatschappij.

Nee, ik ben weer wakker hier. Ik ga mijn tandenpoetsen met fluortandpasta, drink cola light met een extra schepje aspartaam en check of ik al mijn vaccinaties heb gehad. Dan kan ik weer rustig slapen, verdoofd wel te verstaan.

Wederom dieren met mogelijkheden

by on 24 juni 2011, 19:18
Wederom dieren met mogelijkheden | Reacties(1)

Nadat onze vriend met mogelijkheden twee jaar geleden overleed, hebben we een geruime poos geen harige vierpotigen, die zich vrij mochten bewegen, in huis gehad. Nou ja, op de ongewenste na, die we op een dag creperend voor de koelkast vonden. Heldhaftig hebben we het beestje samen uit zijn lijden verlost, terwijl we elkaar bleven vertellen dat deze heus niet anders was dan die twee die we ’s avonds uit hun kooitje haalden om gezellig op mijn schouder mee TV te kijken. Geen irrationeler wezen dan de mens. Toen we naar Amersfoort vertrokken, begrepen we waar deze ongenode gast had gewoond. Onder de koelkast troffen we bekende snippers van wat eens onze handdoek was geweest. Ik denk niet dat het dier een naar leven heeft gehad bij ons. Ik moet zeggen dat we verder enorm weinig last hebben gehad van dit soort taferelen in de tien jaar dat we in Nieuw Beerta hebben gewoond.

Goed dat brengt me dan op het volgende nieuws. Hoe onwaarschijnlijk ook in deze tijd, vandaag viel de getekende koopakte op de mat. Per 1 augustus zullen wij geen prachtige rentenierwoning meer bezitten in het Noord Oosten van het land. We zullen dan pas echt aan onze inburgeringcursus 'keientrekken' beginnen. Je houdt altijd zo’n lijntje, zolang je huis niet verkocht is.

Hm, ik had het eigenlijk over onze kudde die was uitgestorven. U begrijpt dat het ons eerst goed leek echt te wonen en dan te praten over hoe goed het is een dier te hebben voor de kinderen; lees ik ben dol op bewegende warmte in huis en mijn partner gaat wat minder makkelijk over de streep. Tegen het voorjaar begon het te kriebelen en speurde ik op internet naar de mogelijkheden. Het leek me goed voor de moraal om geen jong diertje te nemen, maar ons eens te oriënteren op de beestjes met een slechte start. Via een omweg kwam ik op de website van een zwerfkattenstichting. De wijze waarop zij werkten sprak me erg aan en op de tab van plaatsbare dieren zag ik een alleraardigst poezenmeisje staan. Ze had ook een broertje en dat bleek een lobbus om u tegen te zeggen. De verhaaltjes die erbij stonden en waar nadrukkelijk gezocht werd naar een plaats voor alle twee, maakte me enorm onrustig. Dit waren ze. Ik voelde het. Deze twee hoorden bij ons.

Ik kon haast niet wachten tot ik maandag kon bellen met de stichting. Na me bij een Belgische mevrouw gemeld te hebben na 8 uur zoals de website aangaf, werd ik na een kort gesprekje doorverwezen naar het gastgezin waar de kanjers verbleven. In het telefoongesprek werd ik nog wel gewezen op het feit dat beide katten een beetje last van ataxie hadden; waarschijnlijk veroorzaakt door een lastig begin onder een struik als kleintjes van een alleenstaande zwerfmoeder. Het kon me niet schelen, ik was voor hen gevallen. Ook de ballotage die de gastmoeder van de twee over ons liet gaan, de vele eisen die werden gesteld, de ontelbare kwalen die de twee zouden bezitten, weerhielden me niet. Ik wilde deze twee en beloofde alles wat maar gevraagd werd. Nu kunt u zeggen dat dit vreemd is, want er zijn werkelijk katten genoeg op deze wereld, maar iets zei me dat het goed was.

Ik moet zeggen dat we de eerste weken enorm gewikt en gewogen hebben wat wel en niet handig was in ons gezin en wat de katten nu wel of niet echt nodig hadden. Ik heb met de nazorg daar een uitvoerig gesprek over gehad. Ik kreeg namelijk al vrij snel de indruk dat nu broer en zus volwassen waren ze hun kwalen aardig ontgroeid waren. Ze maakten op ons ook een gezonde indruk met een glanzende vacht en glimmende ogen. Ja, ons zwarte meisje is en blijft een mini van zo’n 3 kilo. Haar broer heeft al het gewicht wat zij nooit heeft ontwikkeld tot zich genomen. Als hij met een noodgang op me duikt, omdat ik ben gaan zitten (zo’n 80 keer per dag) slaat iedere keer de lucht uit mijn longen, maar dikker dan 6 kilo blijkt ie toch niet te worden en met de beweging die hij hier dagelijks krijgt is hij een gezonde kerel. Nou ja, op de ataxie na dan.

Zijn zusje die kan alles en heeft echt van ataxie geen last. Vanaf de hoogste kast op de tafel en omgekeerd, draait ze haar pootje niet voor om. Onze knul daarentegen kan echt niet springen. Een stoel gaat nog net, maar dan is het wel de max. Het bleek dus ook geen enkel probleem om ze vrij te laten in de tuin. Als haar broer er niet uitkan, gaat zij ook nergens heen en zo genieten ze samen van weer en wind en de warme kachel wanneer ze dat willen. Op zich wel goed, want de gehate kattenpoep ligt dus ook gewoon in een hoekje van onze eigen 35 vierkante meter en, omdat ik het weet, kan ik die hoek zelf, met een schep en af en toe schoon zand, wel bijhouden.

Gek genoeg werd me vandaag pas duidelijk waarom deze katten bij ons horen. De afgelopen week was ik op het wereld congres van de fysiotherapie en was ik thuis de grote afwezige. Blijkt bij thuiskomst die grote dikke lobbus mijn rol compleet over te hebben genomen in het troosten en spelen met onze jongste van 31 maanden. De hele dag al staat hij naast haar, als ze maar piept geeft hij haar kopjes en het is de eerste kat die ik ken die het niet uitmaakt als ze barbiekleertjes aan zijn staart maakt en ze hem meeneemt in haar speeltentje. Hij is relaxed en knuffelt haar nog eens. Topjas!!!!!!! roept ze blij als ze hem even uit het oog verliest. Zijn zwarte zus doet de opvoeding en corrigeert haar met een licht tikje als ze denkt dat ze haar broer toch wel erg belast is met speelmateriaal, of ze teveel aan zijn staart hangt. Een perfecte samenwerking. Eigenlijk lijk ik niet eens meer nodig en ik vraag me af waarvoor we zoveel geld uitgeven aan een kinderdagverblijf. Als ze even naar bed is en ik door mijn mailberg probeer te komen om maandag met een redelijk aantal mails te kunnen beginnen, moet ik de prijs betalen voor hun drukke werkzaamheden. De één gaat pontificaal op mijn toetsenbord liggen en de ander op mijn schoot. Ach, een kleine prijs voor viervoetige warmte zou ik zeggen.

Wil ik vol trots onze gezinsuitbreiding voorstellen:

Anna en Tobias (Omdat het oploaden niet lukt even een link naar de foto op hyves)

 

Wederom dieren met mogelijkheden

by on , 18:18
Wederom dieren met mogelijkheden | Reacties(0)

Nadat onze vriend met mogelijkheden twee jaar geleden overleed, hebben we een geruime poos geen harige vierpotigen, die zich vrij mochten bewegen, in huis gehad. Nou ja, op de ongewenste na, die we op een dag creperend voor de koelkast vonden. Heldhaftig hebben we het beestje samen uit zijn lijden verlost, terwijl we elkaar bleven vertellen dat deze heus niet anders was dan die twee die we ’s avonds uit hun kooitje haalden om gezellig op mijn schouder mee TV te kijken. Geen irrationeler wezen dan de mens. Toen we naar Amersfoort vertrokken, begrepen we waar deze ongenode gast had gewoond. Onder de koelkast troffen we bekende snippers van wat eens onze handdoek was geweest. Ik denk niet dat het dier een naar leven heeft gehad bij ons. Ik moet zeggen dat we verder enorm weinig last hebben gehad van dit soort taferelen in de tien jaar dat we in Nieuw Beerta hebben gewoond.

Goed dat brengt me dan op het volgende nieuws. Hoe onwaarschijnlijk ook in deze tijd, vandaag viel de getekende koopakte op de mat. Per 1 augustus zullen wij geen prachtige rentenierwoning meer bezitten in het Noord Oosten van het land. We zullen dan pas echt aan onze inburgeringcursus 'keientrekken' beginnen. Je houdt altijd zo’n lijntje, zolang je huis niet verkocht is.

Hm, ik had het eigenlijk over onze kudde die was uitgestorven. U begrijpt dat het ons eerst goed leek echt te wonen en dan te praten over hoe goed het is een dier te hebben voor de kinderen; lees ik ben dol op bewegende warmte in huis en mijn partner gaat wat minder makkelijk over de streep. Tegen het voorjaar begon het te kriebelen en speurde ik op internet naar de mogelijkheden. Het leek me goed voor de moraal om geen jong diertje te nemen, maar ons eens te oriënteren op de beestjes met een slechte start. Via een omweg kwam ik op de website van een zwerfkattenstichting. De wijze waarop zij werkten sprak me erg aan en op de tab van plaatsbare dieren zag ik een alleraardigst poezenmeisje staan. Ze had ook een broertje en dat bleek een lobbus om u tegen te zeggen. De verhaaltjes die erbij stonden en waar nadrukkelijk gezocht werd naar een plaats voor alle twee, maakte me enorm onrustig. Dit waren ze. Ik voelde het. Deze twee hoorden bij ons.

Ik kon haast niet wachten tot ik maandag kon bellen met de stichting. Na me bij een Belgische mevrouw gemeld te hebben na 8 uur zoals de website aangaf, werd ik na een kort gesprekje doorverwezen naar het gastgezin waar de kanjers verbleven. In het telefoongesprek werd ik nog wel gewezen op het feit dat beide katten een beetje last van ataxie hadden; waarschijnlijk veroorzaakt door een lastig begin onder een struik als kleintjes van een alleenstaande zwerfmoeder. Het kon me niet schelen, ik was voor hen gevallen. Ook de ballotage die de gastmoeder van de twee over ons liet gaan, de vele eisen die werden gesteld, de ontelbare kwalen die de twee zouden bezitten, weerhielden me niet. Ik wilde deze twee en beloofde alles wat maar gevraagd werd. Nu kunt u zeggen dat dit vreemd is, want er zijn werkelijk katten genoeg op deze wereld, maar iets zei me dat het goed was.

Ik moet zeggen dat we de eerste weken enorm gewikt en gewogen hebben wat wel en niet handig was in ons gezin en wat de katten nu wel of niet echt nodig hadden. Ik heb met de nazorg daar een uitvoerig gesprek over gehad. Ik kreeg namelijk al vrij snel de indruk dat nu broer en zus volwassen waren ze hun kwalen aardig ontgroeid waren. Ze maakten op ons ook een gezonde indruk met een glanzende vacht en glimmende ogen. Ja, ons zwarte meisje is en blijft een mini van zo’n 3 kilo. Haar broer heeft al het gewicht wat zij nooit heeft ontwikkeld tot zich genomen. Als hij met een noodgang op me duikt, omdat ik ben gaan zitten (zo’n 80 keer per dag) slaat iedere keer de lucht uit mijn longen, maar dikker dan 6 kilo blijkt ie toch niet te worden en met de beweging die hij hier dagelijks krijgt is hij een gezonde kerel. Nou ja, op de ataxie na dan.

Zijn zusje die kan alles en heeft echt van ataxie geen last. Vanaf de hoogste kast op de tafel en omgekeerd, draait ze haar pootje niet voor om. Onze knul daarentegen kan echt niet springen. Een stoel gaat nog net, maar dan is het wel de max. Het bleek dus ook geen enkel probleem om ze vrij te laten in de tuin. Als haar broer er niet uitkan, gaat zij ook nergens heen en zo genieten ze samen van weer en wind en de warme kachel wanneer ze dat willen. Op zich wel goed, want de gehate kattenpoep ligt dus ook gewoon in een hoekje van onze eigen 35 vierkante meter en, omdat ik het weet, kan ik die hoek zelf, met een schep en af en toe schoon zand, wel bijhouden.

Gek genoeg werd me vandaag pas duidelijk waarom deze katten bij ons horen. De afgelopen week was ik op het wereld congres van de fysiotherapie en was ik thuis de grote afwezige. Blijkt bij thuiskomst die grote dikke lobbus mijn rol compleet over te hebben genomen in het troosten en spelen met onze jongste van 31 maanden. De hele dag al staat hij naast haar, als ze maar piept geeft hij haar kopjes en het is de eerste kat die ik ken die het niet uitmaakt als ze barbiekleertjes aan zijn staart maakt en ze hem meeneemt in haar speeltentje. Hij is relaxed en knuffelt haar nog eens. Topjas!!!!!!! roept ze blij als ze hem even uit het oog verliest. Zijn zwarte zus doet de opvoeding en corrigeert haar met een licht tikje als ze denkt dat ze haar broer toch wel erg belast is met speelmateriaal, of ze teveel aan zijn staart hangt. Een perfecte samenwerking. Eigenlijk lijk ik niet eens meer nodig en ik vraag me af waarvoor we zoveel geld uitgeven aan een kinderdagverblijf. Als ze even naar bed is en ik door mijn mailberg probeer te komen om maandag met een redelijk aantal mails te kunnen beginnen, moet ik de prijs betalen voor hun drukke werkzaamheden. De één gaat pontificaal op mijn toetsenbord liggen en de ander op mijn schoot. Ach, een kleine prijs voor viervoetige warmte zou ik zeggen.

Wil ik vol trots onze gezinsuitbreiding voorstellen:

Anna en Tobias (Omdat het oploaden niet lukt even een link naar de foto op hyves)

 

En hij had hem bijna

by on 4 juni 2011, 09:37
En hij had hem bijna | Reacties(0)

Na een korte heftige vliegenvangactie van mijn zoon, waarbij hij helaas met zijn voet in het snoer van mijn laptop bleef hangen en hij ondanks dat er twee mensen heel hard stop riepen, toch na korte stop besloot een snoekduik naar de vlieg te maken, waarbij hij mijn laptop van zo'n twee meter hoogte van de kast lanceerde, was zijn enige commentaar dat hij hem toch bijna had; de laptop heeft het niet overleefd.

Ik hoop u binnenkort opnieuw te ontmoeten hier, als de schade is hersteld, of hij voldoende heeft gespaard om mij van een nieuwe te voorzien (in 2035 oid). Tot dan!

En hij had hem bijna

by on , 08:37
En hij had hem bijna | Reacties(1)

Na een korte heftige vliegenvangactie van mijn zoon, waarbij hij helaas met zijn voet in het snoer van mijn laptop bleef hangen en hij ondanks dat er twee mensen heel hard stop riepen, toch na korte stop besloot een snoekduik naar de vlieg te maken, waarbij hij mijn laptop van zo'n twee meter hoogte van de kast lanceerde, was zijn enige commentaar dat hij hem toch bijna had; de laptop heeft het niet overleefd.

Ik hoop u binnenkort opnieuw te ontmoeten hier, als de schade is hersteld, of hij voldoende heeft gespaard om mij van een nieuwe te voorzien (in 2035 oid). Tot dan!

CSI Coldcase Amersfoort

by on 25 mei 2011, 09:17
CSI Coldcase Amersfoort | Reacties(0)

Als ik ’s ochtends in de spiegel kijk, bekruipt mij het gevoel dat er iets leuks gaat gebeuren vandaag. Nog niet geheel wakker en tegenwoordig ook ruim een uur bezig om alle klitten uit mijn blonde bos te halen, kom ik steeds meer in de stemming. Ik weet het weer; vandaag is het uitje van de afdeling en kan ik eindelijk mijn onderdrukte overenthousiaste persoonlijkheidsprofiel ‘Jonge hond’ eens uitlaten. U begrijpt dat deze baan, behalve dat het een hoop plezier oplevert, me ook wel het één en ander aan zelfbeheersing kost.

Na wat puzzelen waren een collega en ik overeengekomen dat leuk niet betekent dat het ver weg is en dat het visie hebben en beleidsmatig oplossingen vinden voor hetgeen in de maatschappij zich voordoet tot de taken van Beleid & Ontwikkeling behoort. Het bijdrage aan het teamgevoel gaat vaak beter als er een gezamenlijke vijand is en het oplossen van een moord zou wel eens goed vermaak kunnen betekenen. Kortom, gewoon in de stad te voet bereikbaar vanaf kantoor, zullen we ons buigen over een CSI Cold Case uit Amersfoort.

Uiteraard heb ik deze voorkennis van het gebeuren al in de mei vakantie omgezet in een heuse oefenronde door met de kinderen Flikken Maastricht te spelen in het zuiden des lands. Ik weet het zeker; mijn team gaat winnen vandaag. De andere teams worden samengesteld uit de andere beleidsterreinen en uiteraard is er ook het team met de manager en de personen die daar gelijk aan gekoppeld zijn.

Vol goede moed gaan we, na koffie met een brownie, op pad. De draad ben ik vanaf de plaats delict al kwijt en het spel lijkt niet eens op flikken Maastricht. Leuk is het wel, al heb ik geen idee wie het gedaan zou kunnen hebben en wordt het door de gekozen route me ook niet echt duidelijk. Ik moet zeggen dat wel inzichtelijk werd dat het team uit een pallet van kleuren bestond, zoals we dat graag binnen het KNGF willen typeren (naar het idee van Profile Dynamics). Geel, oranje, rood alle individuen zijn aanwezig. De één loopt voorop en wil daadkrachtig presteren, de ander maakt het niet uit hoe we eraan komen als we maar winnen en de meest vreemde aan elkaar geplakte buitengewoon boeiende complottheorieën die in de achterhoede worden besproken, maken het pallet compleet. We maken grapjes over de teamkleur, maar met het doorlopend kwijt zijn van onderdelen van het moorddossier weten we dat blauw in ieder geval geen optie is.

Na bijna alle plaatsen op de spelkaart te zijn afgegaan, begint het ons toch te dagen. Geen drugs, of verboden informatie, geen afpersing, maar liefde is het motief. Crime passionel, het klinkt mooier dan het is. Dan zie ik de ware aard van mijn teamleden pas bovenkomen. Waar ik nog platvloers roep dat het gewoon om een verhouding gaat en de dader de vriendin is die erachter kwam, vindt mijn team dat er voor een moord toch wel iets meer achter moet zitten. Ja, en dat zonder kleurtypering. We gaan dan maar voor een compleet gezin op de achterhand, waar de vriendin niets van wist. Het feit dat ik nog aandraag dat er totaal geen informatie is die in die richting wijst, mag niet baten. Ik moet daar wel eerlijk bijzeggen dat de passie van het team me echt doet overtuigen dat het zo is dat de wereld mooier is dan het in een opwelling van gekrenktheid de ander neerslaan.

Helaas de werkelijkheid is anders en was het eerste motief de juiste. Het team van de manager zelf wint; waarvoor nog openlijk mijn felicitaties. Na een heerlijk diner gaan we allen huiswaarts. Ik heb het leuk gevonden. Al zou ik volgende keer misschien iets zoeken waar je nog meer onderling kunt rouleren tussen de mensen van de afdeling. Een kleinigheidje houd je altijd.

Op de fiets pieker ik alleen nog een beetje over waarom het kiezen van het onjuiste motief mij nu juist zo vrolijk stemt en ik blij ben dat ik met deze mensen zo dicht mag samenwerken. Nou, als er maar iets in het spreekwoord zit van ‘zoals de waard is vertrouwt hij zijn gasten’, heb ik het stiekem beter getroffen met mijn team dan zij met mij. Misschien moet ik toch iets aan mijn impulsiviteit gaan doen……..

CSI Coldcase Amersfoort

by on , 08:17
CSI Coldcase Amersfoort | Reacties(1)

Als ik ’s ochtends in de spiegel kijk, bekruipt mij het gevoel dat er iets leuks gaat gebeuren vandaag. Nog niet geheel wakker en tegenwoordig ook ruim een uur bezig om alle klitten uit mijn blonde bos te halen, kom ik steeds meer in de stemming. Ik weet het weer; vandaag is het uitje van de afdeling en kan ik eindelijk mijn onderdrukte overenthousiaste persoonlijkheidsprofiel ‘Jonge hond’ eens uitlaten. U begrijpt dat deze baan, behalve dat het een hoop plezier oplevert, me ook wel het één en ander aan zelfbeheersing kost.

Na wat puzzelen waren een collega en ik overeengekomen dat leuk niet betekent dat het ver weg is en dat het visie hebben en beleidsmatig oplossingen vinden voor hetgeen in de maatschappij zich voordoet tot de taken van Beleid & Ontwikkeling behoort. Het bijdrage aan het teamgevoel gaat vaak beter als er een gezamenlijke vijand is en het oplossen van een moord zou wel eens goed vermaak kunnen betekenen. Kortom, gewoon in de stad te voet bereikbaar vanaf kantoor, zullen we ons buigen over een CSI Cold Case uit Amersfoort.

Uiteraard heb ik deze voorkennis van het gebeuren al in de mei vakantie omgezet in een heuse oefenronde door met de kinderen Flikken Maastricht te spelen in het zuiden des lands. Ik weet het zeker; mijn team gaat winnen vandaag. De andere teams worden samengesteld uit de andere beleidsterreinen en uiteraard is er ook het team met de manager en de personen die daar gelijk aan gekoppeld zijn.

Vol goede moed gaan we, na koffie met een brownie, op pad. De draad ben ik vanaf de plaats delict al kwijt en het spel lijkt niet eens op flikken Maastricht. Leuk is het wel, al heb ik geen idee wie het gedaan zou kunnen hebben en wordt het door de gekozen route me ook niet echt duidelijk. Ik moet zeggen dat wel inzichtelijk werd dat het team uit een pallet van kleuren bestond, zoals we dat graag binnen het KNGF willen typeren (naar het idee van Profile Dynamics). Geel, oranje, rood alle individuen zijn aanwezig. De één loopt voorop en wil daadkrachtig presteren, de ander maakt het niet uit hoe we eraan komen als we maar winnen en de meest vreemde aan elkaar geplakte buitengewoon boeiende complottheorieën die in de achterhoede worden besproken, maken het pallet compleet. We maken grapjes over de teamkleur, maar met het doorlopend kwijt zijn van onderdelen van het moorddossier weten we dat blauw in ieder geval geen optie is.

Na bijna alle plaatsen op de spelkaart te zijn afgegaan, begint het ons toch te dagen. Geen drugs, of verboden informatie, geen afpersing, maar liefde is het motief. Crime passionel, het klinkt mooier dan het is. Dan zie ik de ware aard van mijn teamleden pas bovenkomen. Waar ik nog platvloers roep dat het gewoon om een verhouding gaat en de dader de vriendin is die erachter kwam, vindt mijn team dat er voor een moord toch wel iets meer achter moet zitten. Ja, en dat zonder kleurtypering. We gaan dan maar voor een compleet gezin op de achterhand, waar de vriendin niets van wist. Het feit dat ik nog aandraag dat er totaal geen informatie is die in die richting wijst, mag niet baten. Ik moet daar wel eerlijk bijzeggen dat de passie van het team me echt doet overtuigen dat het zo is dat de wereld mooier is dan het in een opwelling van gekrenktheid de ander neerslaan.

Helaas de werkelijkheid is anders en was het eerste motief de juiste. Het team van de manager zelf wint; waarvoor nog openlijk mijn felicitaties. Na een heerlijk diner gaan we allen huiswaarts. Ik heb het leuk gevonden. Al zou ik volgende keer misschien iets zoeken waar je nog meer onderling kunt rouleren tussen de mensen van de afdeling. Een kleinigheidje houd je altijd.

Op de fiets pieker ik alleen nog een beetje over waarom het kiezen van het onjuiste motief mij nu juist zo vrolijk stemt en ik blij ben dat ik met deze mensen zo dicht mag samenwerken. Nou, als er maar iets in het spreekwoord zit van ‘zoals de waard is vertrouwt hij zijn gasten’, heb ik het stiekem beter getroffen met mijn team dan zij met mij. Misschien moet ik toch iets aan mijn impulsiviteit gaan doen……..

Disclaimer | Privacy & Cookie | Copyright notice | Voorwaarden | Melding maken

©2003 - 2012 Weblog.nl is onderdeel van Sanoma Media Netherlands groep.