Miss Communicatie

Wakker hier……eh…….dier

by Miss Communicatie on 3 juli 2011, 09:49
Wakker hier……eh…….dier | Reacties(0)

De voetbalwet die september vorig jaar werd ingevoerd, is het meest ebruikt om kwaadwillende voetbalsupporters aan te pakken. Maar burgemeesters en officieren van justitie leggen ook gebieds- en groepsverboden op om wijkoverlast voor te zijn. Dat blijkt uit een overzicht van de eerste zeven maanden van de voetbalwet dat minister Ivo Opstelten (Veiligheid) vrijdag naar de Tweede Kamer heeft gestuurd.
De voetbalwet werd 58 keer ingezet, waarvan 25 keer bij voetbal en
19 keer in de wijk. Verder was er 12 keer een gebiedsverbod bij evenementen en ging het twee keer om individuele gevallen van overlast.

Kan iemand me uitleggen waarom dan juist de sportwedstrijden niet mee hoeven te betalen aan het inzetten van politie en de meestal zeer vreedzame festivals zoals Pinkpop, of concerten wel. Was er nog niet genoeg gekort op cultuur? Ik krijg het idee dat de complottheorie over het dom houden van de massa meer waarheid bevat dan ooit. Als dit niet door de illumunatie is opgedragen, weet ik het ook niet meer.

Het is niet de enige keer dat de regering me verbaasd deze week. Ik ben van mening dat als men echt zo onnozel is te denken dat het tot een duurzame oplossing kan leiden om niet de overwaardering van onroerende goederen aan te pakken, maar tijdelijk de belasting te verlagen, men verplicht is de helden die Nederland draaiende hebben gehouden door wel een huis te kopen in 2011, ook hun te veel betaalde belasting terug te geven. Tijdelijk is vaak ook een ruim begrip in Den Haag. Meestal als een recht eenmaal verworven is, wordt dit niet gemakkelijk teruggedraaid zonder dat er allerlei partijen gaan roepen dat het onbillijk is voor bepaalde groepen in de samenleving. Van uitstel komt dan weer afstel en Nederland blijft zitten met een bizarre vorm van belastingteruggave op verstrekte hypotheken (waar de rijkste het meest van profiteren, als vanouds) en
idiote prijzen voor een paar vierkante meter woonoppervlakte. Nee, duurzaamheid zal voor de beleidsmedwerkers nog wel te moeilijk zijn in het spel ABC; heeft dan ook wel drie lettergrepen.

Teleurstellend dat de enige partij die heeft overwogen duurzaamheid in de naamvoering op te nemen zich dan stort op een marginale zaak als het onverdoofd slachten voor een zeer beperkte groep die dit dan ook nog eens met respect voor het dier uitvoert in verband met de geloofsovertuiging. Bij ons in huis wordt overwegend vegetarisch gegeten en zoveel mogelijk producten met het label biologisch aangeschaft. Niet alles, geef ik gelijk toe, maar ik zou het niet in mijn hoofd halen om openbaar op iets te
gaan fitten wat al eeuwenlang gebeurt in een land waar de bio-industrie de
dienst uitmaakt in de schappen van de supermarkt. Iets wat voortkomt uit de decadente overconsumptie van de westerse maatschappij.

Nee, ik ben weer wakker hier. Ik ga mijn tandenpoetsen met fluortandpasta, drink cola light met een extra schepje aspartaam en check of ik al mijn vaccinaties heb gehad. Dan kan ik weer rustig slapen, verdoofd wel te verstaan.

Wakker hier…..eh……dier

by Miss Communicatie on 2 juli 2011, 13:24
Wakker hier…..eh……dier | Reacties(0)

Berichten – Miss Communicatie | TypePad

Wederom dieren met mogelijkheden

by Miss Communicatie on 24 juni 2011, 19:18
Wederom dieren met mogelijkheden | Reacties(1)

Nadat onze vriend met mogelijkheden twee jaar geleden overleed, hebben we een geruime poos geen harige vierpotigen, die zich vrij mochten bewegen, in huis gehad. Nou ja, op de ongewenste na, die we op een dag creperend voor de koelkast vonden. Heldhaftig hebben we het beestje samen uit zijn lijden verlost, terwijl we elkaar bleven vertellen dat deze heus niet anders was dan die twee die we ’s avonds uit hun kooitje haalden om gezellig op mijn schouder mee TV te kijken. Geen irrationeler wezen dan de mens. Toen we naar Amersfoort vertrokken, begrepen we waar deze ongenode gast had gewoond. Onder de koelkast troffen we bekende snippers van wat eens onze handdoek was geweest. Ik denk niet dat het dier een naar leven heeft gehad bij ons. Ik moet zeggen dat we verder enorm weinig last hebben gehad van dit soort taferelen in de tien jaar dat we in Nieuw Beerta hebben gewoond.

Goed dat brengt me dan op het volgende nieuws. Hoe onwaarschijnlijk ook in deze tijd, vandaag viel de getekende koopakte op de mat. Per 1 augustus zullen wij geen prachtige rentenierwoning meer bezitten in het Noord Oosten van het land. We zullen dan pas echt aan onze inburgeringcursus 'keientrekken' beginnen. Je houdt altijd zo’n lijntje, zolang je huis niet verkocht is.

Hm, ik had het eigenlijk over onze kudde die was uitgestorven. U begrijpt dat het ons eerst goed leek echt te wonen en dan te praten over hoe goed het is een dier te hebben voor de kinderen; lees ik ben dol op bewegende warmte in huis en mijn partner gaat wat minder makkelijk over de streep. Tegen het voorjaar begon het te kriebelen en speurde ik op internet naar de mogelijkheden. Het leek me goed voor de moraal om geen jong diertje te nemen, maar ons eens te oriënteren op de beestjes met een slechte start. Via een omweg kwam ik op de website van een zwerfkattenstichting. De wijze waarop zij werkten sprak me erg aan en op de tab van plaatsbare dieren zag ik een alleraardigst poezenmeisje staan. Ze had ook een broertje en dat bleek een lobbus om u tegen te zeggen. De verhaaltjes die erbij stonden en waar nadrukkelijk gezocht werd naar een plaats voor alle twee, maakte me enorm onrustig. Dit waren ze. Ik voelde het. Deze twee hoorden bij ons.

Ik kon haast niet wachten tot ik maandag kon bellen met de stichting. Na me bij een Belgische mevrouw gemeld te hebben na 8 uur zoals de website aangaf, werd ik na een kort gesprekje doorverwezen naar het gastgezin waar de kanjers verbleven. In het telefoongesprek werd ik nog wel gewezen op het feit dat beide katten een beetje last van ataxie hadden; waarschijnlijk veroorzaakt door een lastig begin onder een struik als kleintjes van een alleenstaande zwerfmoeder. Het kon me niet schelen, ik was voor hen gevallen. Ook de ballotage die de gastmoeder van de twee over ons liet gaan, de vele eisen die werden gesteld, de ontelbare kwalen die de twee zouden bezitten, weerhielden me niet. Ik wilde deze twee en beloofde alles wat maar gevraagd werd. Nu kunt u zeggen dat dit vreemd is, want er zijn werkelijk katten genoeg op deze wereld, maar iets zei me dat het goed was.

Ik moet zeggen dat we de eerste weken enorm gewikt en gewogen hebben wat wel en niet handig was in ons gezin en wat de katten nu wel of niet echt nodig hadden. Ik heb met de nazorg daar een uitvoerig gesprek over gehad. Ik kreeg namelijk al vrij snel de indruk dat nu broer en zus volwassen waren ze hun kwalen aardig ontgroeid waren. Ze maakten op ons ook een gezonde indruk met een glanzende vacht en glimmende ogen. Ja, ons zwarte meisje is en blijft een mini van zo’n 3 kilo. Haar broer heeft al het gewicht wat zij nooit heeft ontwikkeld tot zich genomen. Als hij met een noodgang op me duikt, omdat ik ben gaan zitten (zo’n 80 keer per dag) slaat iedere keer de lucht uit mijn longen, maar dikker dan 6 kilo blijkt ie toch niet te worden en met de beweging die hij hier dagelijks krijgt is hij een gezonde kerel. Nou ja, op de ataxie na dan.

Zijn zusje die kan alles en heeft echt van ataxie geen last. Vanaf de hoogste kast op de tafel en omgekeerd, draait ze haar pootje niet voor om. Onze knul daarentegen kan echt niet springen. Een stoel gaat nog net, maar dan is het wel de max. Het bleek dus ook geen enkel probleem om ze vrij te laten in de tuin. Als haar broer er niet uitkan, gaat zij ook nergens heen en zo genieten ze samen van weer en wind en de warme kachel wanneer ze dat willen. Op zich wel goed, want de gehate kattenpoep ligt dus ook gewoon in een hoekje van onze eigen 35 vierkante meter en, omdat ik het weet, kan ik die hoek zelf, met een schep en af en toe schoon zand, wel bijhouden.

Gek genoeg werd me vandaag pas duidelijk waarom deze katten bij ons horen. De afgelopen week was ik op het wereld congres van de fysiotherapie en was ik thuis de grote afwezige. Blijkt bij thuiskomst die grote dikke lobbus mijn rol compleet over te hebben genomen in het troosten en spelen met onze jongste van 31 maanden. De hele dag al staat hij naast haar, als ze maar piept geeft hij haar kopjes en het is de eerste kat die ik ken die het niet uitmaakt als ze barbiekleertjes aan zijn staart maakt en ze hem meeneemt in haar speeltentje. Hij is relaxed en knuffelt haar nog eens. Topjas!!!!!!! roept ze blij als ze hem even uit het oog verliest. Zijn zwarte zus doet de opvoeding en corrigeert haar met een licht tikje als ze denkt dat ze haar broer toch wel erg belast is met speelmateriaal, of ze teveel aan zijn staart hangt. Een perfecte samenwerking. Eigenlijk lijk ik niet eens meer nodig en ik vraag me af waarvoor we zoveel geld uitgeven aan een kinderdagverblijf. Als ze even naar bed is en ik door mijn mailberg probeer te komen om maandag met een redelijk aantal mails te kunnen beginnen, moet ik de prijs betalen voor hun drukke werkzaamheden. De één gaat pontificaal op mijn toetsenbord liggen en de ander op mijn schoot. Ach, een kleine prijs voor viervoetige warmte zou ik zeggen.

Wil ik vol trots onze gezinsuitbreiding voorstellen:

Anna en Tobias (Omdat het oploaden niet lukt even een link naar de foto op hyves)

Wederom dieren met mogelijkheden

by Miss Communicatie on , 18:18
Wederom dieren met mogelijkheden | Reacties(0)

Nadat onze vriend met mogelijkheden twee jaar geleden overleed, hebben we een geruime poos geen harige vierpotigen, die zich vrij mochten bewegen, in huis gehad. Nou ja, op de ongewenste na, die we op een dag creperend voor de koelkast vonden. Heldhaftig hebben we het beestje samen uit zijn lijden verlost, terwijl we elkaar bleven vertellen dat deze heus niet anders was dan die twee die we ’s avonds uit hun kooitje haalden om gezellig op mijn schouder mee TV te kijken. Geen irrationeler wezen dan de mens. Toen we naar Amersfoort vertrokken, begrepen we waar deze ongenode gast had gewoond. Onder de koelkast troffen we bekende snippers van wat eens onze handdoek was geweest. Ik denk niet dat het dier een naar leven heeft gehad bij ons. Ik moet zeggen dat we verder enorm weinig last hebben gehad van dit soort taferelen in de tien jaar dat we in Nieuw Beerta hebben gewoond.

Goed dat brengt me dan op het volgende nieuws. Hoe onwaarschijnlijk ook in deze tijd, vandaag viel de getekende koopakte op de mat. Per 1 augustus zullen wij geen prachtige rentenierwoning meer bezitten in het Noord Oosten van het land. We zullen dan pas echt aan onze inburgeringcursus 'keientrekken' beginnen. Je houdt altijd zo’n lijntje, zolang je huis niet verkocht is.

Hm, ik had het eigenlijk over onze kudde die was uitgestorven. U begrijpt dat het ons eerst goed leek echt te wonen en dan te praten over hoe goed het is een dier te hebben voor de kinderen; lees ik ben dol op bewegende warmte in huis en mijn partner gaat wat minder makkelijk over de streep. Tegen het voorjaar begon het te kriebelen en speurde ik op internet naar de mogelijkheden. Het leek me goed voor de moraal om geen jong diertje te nemen, maar ons eens te oriënteren op de beestjes met een slechte start. Via een omweg kwam ik op de website van een zwerfkattenstichting. De wijze waarop zij werkten sprak me erg aan en op de tab van plaatsbare dieren zag ik een alleraardigst poezenmeisje staan. Ze had ook een broertje en dat bleek een lobbus om u tegen te zeggen. De verhaaltjes die erbij stonden en waar nadrukkelijk gezocht werd naar een plaats voor alle twee, maakte me enorm onrustig. Dit waren ze. Ik voelde het. Deze twee hoorden bij ons.

Ik kon haast niet wachten tot ik maandag kon bellen met de stichting. Na me bij een Belgische mevrouw gemeld te hebben na 8 uur zoals de website aangaf, werd ik na een kort gesprekje doorverwezen naar het gastgezin waar de kanjers verbleven. In het telefoongesprek werd ik nog wel gewezen op het feit dat beide katten een beetje last van ataxie hadden; waarschijnlijk veroorzaakt door een lastig begin onder een struik als kleintjes van een alleenstaande zwerfmoeder. Het kon me niet schelen, ik was voor hen gevallen. Ook de ballotage die de gastmoeder van de twee over ons liet gaan, de vele eisen die werden gesteld, de ontelbare kwalen die de twee zouden bezitten, weerhielden me niet. Ik wilde deze twee en beloofde alles wat maar gevraagd werd. Nu kunt u zeggen dat dit vreemd is, want er zijn werkelijk katten genoeg op deze wereld, maar iets zei me dat het goed was.

Ik moet zeggen dat we de eerste weken enorm gewikt en gewogen hebben wat wel en niet handig was in ons gezin en wat de katten nu wel of niet echt nodig hadden. Ik heb met de nazorg daar een uitvoerig gesprek over gehad. Ik kreeg namelijk al vrij snel de indruk dat nu broer en zus volwassen waren ze hun kwalen aardig ontgroeid waren. Ze maakten op ons ook een gezonde indruk met een glanzende vacht en glimmende ogen. Ja, ons zwarte meisje is en blijft een mini van zo’n 3 kilo. Haar broer heeft al het gewicht wat zij nooit heeft ontwikkeld tot zich genomen. Als hij met een noodgang op me duikt, omdat ik ben gaan zitten (zo’n 80 keer per dag) slaat iedere keer de lucht uit mijn longen, maar dikker dan 6 kilo blijkt ie toch niet te worden en met de beweging die hij hier dagelijks krijgt is hij een gezonde kerel. Nou ja, op de ataxie na dan.

Zijn zusje die kan alles en heeft echt van ataxie geen last. Vanaf de hoogste kast op de tafel en omgekeerd, draait ze haar pootje niet voor om. Onze knul daarentegen kan echt niet springen. Een stoel gaat nog net, maar dan is het wel de max. Het bleek dus ook geen enkel probleem om ze vrij te laten in de tuin. Als haar broer er niet uitkan, gaat zij ook nergens heen en zo genieten ze samen van weer en wind en de warme kachel wanneer ze dat willen. Op zich wel goed, want de gehate kattenpoep ligt dus ook gewoon in een hoekje van onze eigen 35 vierkante meter en, omdat ik het weet, kan ik die hoek zelf, met een schep en af en toe schoon zand, wel bijhouden.

Gek genoeg werd me vandaag pas duidelijk waarom deze katten bij ons horen. De afgelopen week was ik op het wereld congres van de fysiotherapie en was ik thuis de grote afwezige. Blijkt bij thuiskomst die grote dikke lobbus mijn rol compleet over te hebben genomen in het troosten en spelen met onze jongste van 31 maanden. De hele dag al staat hij naast haar, als ze maar piept geeft hij haar kopjes en het is de eerste kat die ik ken die het niet uitmaakt als ze barbiekleertjes aan zijn staart maakt en ze hem meeneemt in haar speeltentje. Hij is relaxed en knuffelt haar nog eens. Topjas!!!!!!! roept ze blij als ze hem even uit het oog verliest. Zijn zwarte zus doet de opvoeding en corrigeert haar met een licht tikje als ze denkt dat ze haar broer toch wel erg belast is met speelmateriaal, of ze teveel aan zijn staart hangt. Een perfecte samenwerking. Eigenlijk lijk ik niet eens meer nodig en ik vraag me af waarvoor we zoveel geld uitgeven aan een kinderdagverblijf. Als ze even naar bed is en ik door mijn mailberg probeer te komen om maandag met een redelijk aantal mails te kunnen beginnen, moet ik de prijs betalen voor hun drukke werkzaamheden. De één gaat pontificaal op mijn toetsenbord liggen en de ander op mijn schoot. Ach, een kleine prijs voor viervoetige warmte zou ik zeggen.

Wil ik vol trots onze gezinsuitbreiding voorstellen:

Anna en Tobias (Omdat het oploaden niet lukt even een link naar de foto op hyves)

En hij had hem bijna

by Miss Communicatie on 4 juni 2011, 09:37
En hij had hem bijna | Reacties(0)

Na een korte heftige vliegenvangactie van mijn zoon, waarbij hij helaas met zijn voet in het snoer van mijn laptop bleef hangen en hij ondanks dat er twee mensen heel hard stop riepen, toch na korte stop besloot een snoekduik naar de vlieg te maken, waarbij hij mijn laptop van zo'n twee meter hoogte van de kast lanceerde, was zijn enige commentaar dat hij hem toch bijna had; de laptop heeft het niet overleefd.

Ik hoop u binnenkort opnieuw te ontmoeten hier, als de schade is hersteld, of hij voldoende heeft gespaard om mij van een nieuwe te voorzien (in 2035 oid). Tot dan!

CSI Coldcase Amersfoort

by Miss Communicatie on 25 mei 2011, 09:17
CSI Coldcase Amersfoort | Reacties(0)

Als ik ’s ochtends in de spiegel kijk, bekruipt mij het gevoel dat er iets leuks gaat gebeuren vandaag. Nog niet geheel wakker en tegenwoordig ook ruim een uur bezig om alle klitten uit mijn blonde bos te halen, kom ik steeds meer in de stemming. Ik weet het weer; vandaag is het uitje van de afdeling en kan ik eindelijk mijn onderdrukte overenthousiaste persoonlijkheidsprofiel ‘Jonge hond’ eens uitlaten. U begrijpt dat deze baan, behalve dat het een hoop plezier oplevert, me ook wel het één en ander aan zelfbeheersing kost.

Na wat puzzelen waren een collega en ik overeengekomen dat leuk niet betekent dat het ver weg is en dat het visie hebben en beleidsmatig oplossingen vinden voor hetgeen in de maatschappij zich voordoet tot de taken van Beleid & Ontwikkeling behoort. Het bijdrage aan het teamgevoel gaat vaak beter als er een gezamenlijke vijand is en het oplossen van een moord zou wel eens goed vermaak kunnen betekenen. Kortom, gewoon in de stad te voet bereikbaar vanaf kantoor, zullen we ons buigen over een CSI Cold Case uit Amersfoort.

Uiteraard heb ik deze voorkennis van het gebeuren al in de mei vakantie omgezet in een heuse oefenronde door met de kinderen Flikken Maastricht te spelen in het zuiden des lands. Ik weet het zeker; mijn team gaat winnen vandaag. De andere teams worden samengesteld uit de andere beleidsterreinen en uiteraard is er ook het team met de manager en de personen die daar gelijk aan gekoppeld zijn.

Vol goede moed gaan we, na koffie met een brownie, op pad. De draad ben ik vanaf de plaats delict al kwijt en het spel lijkt niet eens op flikken Maastricht. Leuk is het wel, al heb ik geen idee wie het gedaan zou kunnen hebben en wordt het door de gekozen route me ook niet echt duidelijk. Ik moet zeggen dat wel inzichtelijk werd dat het team uit een pallet van kleuren bestond, zoals we dat graag binnen het KNGF willen typeren (naar het idee van Profile Dynamics). Geel, oranje, rood alle individuen zijn aanwezig. De één loopt voorop en wil daadkrachtig presteren, de ander maakt het niet uit hoe we eraan komen als we maar winnen en de meest vreemde aan elkaar geplakte buitengewoon boeiende complottheorieën die in de achterhoede worden besproken, maken het pallet compleet. We maken grapjes over de teamkleur, maar met het doorlopend kwijt zijn van onderdelen van het moorddossier weten we dat blauw in ieder geval geen optie is.

Na bijna alle plaatsen op de spelkaart te zijn afgegaan, begint het ons toch te dagen. Geen drugs, of verboden informatie, geen afpersing, maar liefde is het motief. Crime passionel, het klinkt mooier dan het is. Dan zie ik de ware aard van mijn teamleden pas bovenkomen. Waar ik nog platvloers roep dat het gewoon om een verhouding gaat en de dader de vriendin is die erachter kwam, vindt mijn team dat er voor een moord toch wel iets meer achter moet zitten. Ja, en dat zonder kleurtypering. We gaan dan maar voor een compleet gezin op de achterhand, waar de vriendin niets van wist. Het feit dat ik nog aandraag dat er totaal geen informatie is die in die richting wijst, mag niet baten. Ik moet daar wel eerlijk bijzeggen dat de passie van het team me echt doet overtuigen dat het zo is dat de wereld mooier is dan het in een opwelling van gekrenktheid de ander neerslaan.

Helaas de werkelijkheid is anders en was het eerste motief de juiste. Het team van de manager zelf wint; waarvoor nog openlijk mijn felicitaties. Na een heerlijk diner gaan we allen huiswaarts. Ik heb het leuk gevonden. Al zou ik volgende keer misschien iets zoeken waar je nog meer onderling kunt rouleren tussen de mensen van de afdeling. Een kleinigheidje houd je altijd.

Op de fiets pieker ik alleen nog een beetje over waarom het kiezen van het onjuiste motief mij nu juist zo vrolijk stemt en ik blij ben dat ik met deze mensen zo dicht mag samenwerken. Nou, als er maar iets in het spreekwoord zit van ‘zoals de waard is vertrouwt hij zijn gasten’, heb ik het stiekem beter getroffen met mijn team dan zij met mij. Misschien moet ik toch iets aan mijn impulsiviteit gaan doen……..

CSI Coldcase Amersfoort

by Miss Communicatie on , 08:17
CSI Coldcase Amersfoort | Reacties(1)

Als ik ’s ochtends in de spiegel kijk, bekruipt mij het gevoel dat er iets leuks gaat gebeuren vandaag. Nog niet geheel wakker en tegenwoordig ook ruim een uur bezig om alle klitten uit mijn blonde bos te halen, kom ik steeds meer in de stemming. Ik weet het weer; vandaag is het uitje van de afdeling en kan ik eindelijk mijn onderdrukte overenthousiaste persoonlijkheidsprofiel ‘Jonge hond’ eens uitlaten. U begrijpt dat deze baan, behalve dat het een hoop plezier oplevert, me ook wel het één en ander aan zelfbeheersing kost.

Na wat puzzelen waren een collega en ik overeengekomen dat leuk niet betekent dat het ver weg is en dat het visie hebben en beleidsmatig oplossingen vinden voor hetgeen in de maatschappij zich voordoet tot de taken van Beleid & Ontwikkeling behoort. Het bijdrage aan het teamgevoel gaat vaak beter als er een gezamenlijke vijand is en het oplossen van een moord zou wel eens goed vermaak kunnen betekenen. Kortom, gewoon in de stad te voet bereikbaar vanaf kantoor, zullen we ons buigen over een CSI Cold Case uit Amersfoort.

Uiteraard heb ik deze voorkennis van het gebeuren al in de mei vakantie omgezet in een heuse oefenronde door met de kinderen Flikken Maastricht te spelen in het zuiden des lands. Ik weet het zeker; mijn team gaat winnen vandaag. De andere teams worden samengesteld uit de andere beleidsterreinen en uiteraard is er ook het team met de manager en de personen die daar gelijk aan gekoppeld zijn.

Vol goede moed gaan we, na koffie met een brownie, op pad. De draad ben ik vanaf de plaats delict al kwijt en het spel lijkt niet eens op flikken Maastricht. Leuk is het wel, al heb ik geen idee wie het gedaan zou kunnen hebben en wordt het door de gekozen route me ook niet echt duidelijk. Ik moet zeggen dat wel inzichtelijk werd dat het team uit een pallet van kleuren bestond, zoals we dat graag binnen het KNGF willen typeren (naar het idee van Profile Dynamics). Geel, oranje, rood alle individuen zijn aanwezig. De één loopt voorop en wil daadkrachtig presteren, de ander maakt het niet uit hoe we eraan komen als we maar winnen en de meest vreemde aan elkaar geplakte buitengewoon boeiende complottheorieën die in de achterhoede worden besproken, maken het pallet compleet. We maken grapjes over de teamkleur, maar met het doorlopend kwijt zijn van onderdelen van het moorddossier weten we dat blauw in ieder geval geen optie is.

Na bijna alle plaatsen op de spelkaart te zijn afgegaan, begint het ons toch te dagen. Geen drugs, of verboden informatie, geen afpersing, maar liefde is het motief. Crime passionel, het klinkt mooier dan het is. Dan zie ik de ware aard van mijn teamleden pas bovenkomen. Waar ik nog platvloers roep dat het gewoon om een verhouding gaat en de dader de vriendin is die erachter kwam, vindt mijn team dat er voor een moord toch wel iets meer achter moet zitten. Ja, en dat zonder kleurtypering. We gaan dan maar voor een compleet gezin op de achterhand, waar de vriendin niets van wist. Het feit dat ik nog aandraag dat er totaal geen informatie is die in die richting wijst, mag niet baten. Ik moet daar wel eerlijk bijzeggen dat de passie van het team me echt doet overtuigen dat het zo is dat de wereld mooier is dan het in een opwelling van gekrenktheid de ander neerslaan.

Helaas de werkelijkheid is anders en was het eerste motief de juiste. Het team van de manager zelf wint; waarvoor nog openlijk mijn felicitaties. Na een heerlijk diner gaan we allen huiswaarts. Ik heb het leuk gevonden. Al zou ik volgende keer misschien iets zoeken waar je nog meer onderling kunt rouleren tussen de mensen van de afdeling. Een kleinigheidje houd je altijd.

Op de fiets pieker ik alleen nog een beetje over waarom het kiezen van het onjuiste motief mij nu juist zo vrolijk stemt en ik blij ben dat ik met deze mensen zo dicht mag samenwerken. Nou, als er maar iets in het spreekwoord zit van ‘zoals de waard is vertrouwt hij zijn gasten’, heb ik het stiekem beter getroffen met mijn team dan zij met mij. Misschien moet ik toch iets aan mijn impulsiviteit gaan doen……..

Horror

by Miss Communicatie on 14 mei 2011, 13:04
Horror | Reacties(1)

Deze weblog zou ik niet moeten schrijven. Ik adviseer dan ook om het vooral niet te lezen. Het is onsmakelijk, niet kuis en op het randje van fatsoen. Dus als u nu nog niet heeft weggeklikt, leest u nadrukkelijk verder op eigen risico. Het was Moederdag en jawel bedolven onder liefde was ik toch echt 'een best loeder' volgens mijn dochter. Ze had het nog proberen te vervangen voor 'en je hebt een grote broeder', maar het kwaad was geschied en we hebben er nog even hartelijk om gelachen. Ik ben echt smerig verwend. Ik weet best dat het een commerciële actie is, maar ik ben dol op cadeautjes en laat het me dus gewillig aanleunen. Eerlijk gezegd moet ik verder ook altijd zelf voor mijn zaken zorgen, want spontane cadeaus staan niet in het woordenboek. Hahahaha, maar ik ben best lief voor mezelf hoor!

De buit dit jaar bestond uit leuke gouden oorbelletjes, een gezichtstonic van mijn favoriete merk, een doosje met parfummonsters en……..ja na behoorlijke hints, goed gescoord, een Braun Silk Epil voor het gehele lichaam. Het geknooi met mesjes en/of ontharingscrème was ik zo zat en de reclame video’s beloofde dat het nu een pijnloos fluitje van een cent zou gaan worden. Uiteraard waren er ook de toppers in de vorm van een zelfgemaakte roos, een gedicht in een lijstje en een zelfbeschilderde tas van de jongste, die erbij vertelde dat de roze handjes bah waren op de tas. Zo klein als ze is, ze heeft een bloedhekel aan vieze handen en nu hadden ze die juist helemaal beschilderd op het kinderdagverblijf.

Ik doezel na, terwijl beneden de kinders het ontbijt waarmee ze me straks gaan proberen te vergiftigen aan het maken zijn onder de bezielende leiding van mijn lief. Ik besluit mijn schatten nog eens te bewonderen. Ik doe de oorbellen in en open de doos van de Silk Epil. Na de handleiding goed te hebben doorgelezen, leg ik het ding aan de oplader. Ik weet niet of het u ook zo vergaat, maar heel vaak maakt het lezen van een handleiding mij er niet zekerder op. Het is zelfs vaak zo dat ik het gebruik uitstel, omdat ik nav de handleiding zeker weet dat ik het apparaat nooit leer gebruiken. In de praktijk blijkt dit dan vaak enorm mee te vallen, als ik tenminste het apparaat ook echt in handen durf te nemen. Met wat trial en error snap ik dan meestal pas wat men bedoelde op papier en kom ik er prima uit. Trial en error, ik heb nog niet het lef om mijn benen zijde-zacht beneden af te gaan leveren.

Het wordt een heerlijke dag. In de middag drinken we witte wijn in de tuin en poffen aardappels in het vuurtje wat we in de openhaard van onze tuin stoken. Wat rozig breng ik de kleine naar bed en zie op onze kamer dat het lampje van mijn grasmaaiertje is uitgegaan ten teken dat de batterij is opgeladen. Ruim een uur zou ik aan één stuk moeten kunnen scheren. Ik ben in een wat overmoedige stemming en schiet onder de douche. Na het afdrogen neem ik het ergonomische verantwoorde ontwerp in mijn hand en laat hem langs mijn benen glijden. Het resultaat is goed! Beter dan verwacht en met minimale pijn. Ah, dan durf ik ook wel te experimenteren met de opzet stukjes voor oksel en bikinilijn. De oksels gaan goed, maar u raadt het al, ik heb minder geluk met de bikinilijn. Ik weet ook eigenlijk niet zo goed waar die lijn dan ook loopt. Ik begin voorzichtig, maar al snel ben ik met het complete gazon bezig. Door het douchen was de weg niet zo glad als gehoopt en ja zonder in ranzige details te treden, geloof me, het is een erg goed doorbloed gebied. Vele handdoeken later weet ik dat het leed deze week waarschijnlijk erger dan beter wordt, maar ja, ik kan niet meer terug.

De eerste dagen gaat het wel, maar op de donderdag, voelt het plekje vervelend aan. Het jeukt en doet bij aanraking juist pijn. Het zal wel een beetje ontstoken zijn. De hele dag op een bureaustoel valt dan ook niet mee en de middag zal ook nog eens bestaan uit een medewerkerbijeenkomst waarbij wederom van mij verwacht wordt dat ik stil zit. In een gesloten werkoverleg, durf ik bij mijn collega wel te blijven staan, maar ik voel wel dat het opvalt en vertrouw haar zonder er verder woorden aan vuil te maken het woord ‘scheeraccident’ toe. Ja mensen met humor, kun je dat beter misschien niet vertellen.

Door de spontane indeling via foto’s op de tafel worden we die middag in het zelfde werkgroepje ingedeeld. Ik voel haar ingehouden emotie, omdat ze mijn geheim deelt, maar als ik snedig schuin op een stoel neervlij, schiet ze onbedaarlijk in de lach. Ik kan er niets aan doen en moet die lach wel delen. Van het één komt het ander en terwijl de rest een serieus gesprek probeert te voeren over welke verschillende subgroepen je kan vinden onder de ondernemende fysiotherapeut, lopen de tranen over mijn en haar wangen. Er worden wat opmerkingen over gemaakt, maar ik voel me niet geroepen om te delen wat me letterlijk dwars-zit.

Na de bijeenkomst heeft er toch een mannelijke collega het lef om ons te polsen wat de pret was. Ervan uitgaande dat het hem even tijd zou kosten om te begrijpen wat we bedoelen en dan snel weg te rennen, floep ik er hier ook gauw ‘ooh scheeraccident’ uit. We willen net de benen nemen, als hij binnen de tijd tot onze verbijstering meelevend zegt: Ja, dat kan heel naar zijn. Ik heb ook een keer een nieuwe trimmer gekregen voor mijn haar en dacht dat het makkelijk overal kon. Hij wandelt naar de borrel en ik heb die dag voor de tweede keer serieus het gevoel dat ik stik. Ja, van het lachen dan.

Toch is het gek, maar ’s avonds op de bank moet ik mijn collega toch nog even sms-en of ze ook een beetje last van horror-visualisaties heeft. Ja, en u nu niet met klachten bij mij komen. Ik heb u van te voren gewaarschuwd; deze weblog zou ik niet moeten schrijven…….

Met die kale….

by Miss Communicatie on 5 mei 2011, 09:51
Met die kale…. | Reacties(1)

Het is zo’n dag. Een dag dat ik in opperbeste stemming ben en het niet kan laten de kinderen doorlopend een beetje te pesten. Het is vakantie, 30 april en we hoeven niet veel. We rommelen wat in de tuin, willen even naar de vrijmarkt en als onze kleine druif uit bed komt, gaan we met de trein naar Rotterdam, omdat een vriend verjaart. Als ik mijn zoveelste flauwe grapje maak, vraagt mijn zoon, of het alsjeblieft wat minder kan. Nee, kir ik blij, moeders krijgen kinderen om ze te kunnen plagen, waar word je anders moeder voor?

Ook mijn partner moet het eraan geloven. Ik pest hem met zijn leeftijd, zijn haar, of als je wilt, gebrek eraan en lach hartelijk als hij een plankje verkeerd op een onderstel schroeft. Alles in uiterst goedmoedige stemming. We gooien de kleine in de wandelwagen en spoeden naar het centrum. Het is echt onnozel druk. Ik zie aan de blik van mijn partner dat hij de lol van duizenden kleedjes met troep niet inziet. De kinderen vinden het echter erg leuk en met wat kleingeld in hun hand struinen ze de markt af. Ze blijken alleen toch niet meer zo als een jaar geleden. Ze zijn kritisch geworden en schuiven uiteindelijk de Hema in om in 'het euro rek' zich rijk te kopen aan waterballonnen. De nieuwe rage in huize Communicatie. Je gooit over met de gevulde ballon en roept erbij dat het het servies van oma is. Wie het servies laat vallen is af en nat. Alsof dit alles niet letterlijk weggegooid geld is.

Gek hè, zegt mijn dochter op de terugweg door de drukte, vorig jaar zag ik helemaal niet dat al het speelgoed bijna altijd al stuk is. Nou vond ik het zelf ook wel erg veel al in vergevorderd stadium van ontbinding dit jaar, toch zijn ze groot geworden en bekijken de wereld met andere ogen. Ik weet niet zeker of ik dit een fijne ontwikkeling vind, maar het is zoals het is. Ik bied mijn zoon ondertussen her en der behaatjes aan, of wijs hem plagerig op boeken over goede manieren. Een milkshake op het einde van de tocht maakt het uitje compleet. Het is nog een prima bedtijd voor ons propje, dus even rust.

Na het middagslaapje, zoals gezegd, op weg naar de trein. Het is een uurtje reizen naar station Noord, dus dat is te overzien. Overal zijn oranje enigszins beschonken mensen op het station, maar ons volkomen naïeve nageslacht, heeft dat helemaal niet door. Ze hebben nog een nieuwe rage, namelijk treinkaartjes verzamelen. Mijn partner en ik hebben er normaal niet zoveel bezwaar tegen, maar vinden het nu het zo druk is, niet zo’n goed idee. Ze luisteren echter voor geen meter, waarschijnlijk, omdat de stemming toch al wat plagerig en niet serieus was vandaag en zij er echt totaal geen kwaad in zien. In de trein zitten ze dan ook prinsheerlijk met een grote stapel kaartjes te spelen.

Het is gezellig op de verjaardag. Het is ook best fijn als je geen dobbelsteen hoeft te werpen voor ieder glas wijn. Niet dat we nu net als de rest van Nederland ook beschonken raken, maar er ligt geen druk op. Er wordt een grote barbecue aangestoken, de jongste vermaakt zich in de zandbak van de buren en de grote mogen de vuurkorf aanmaken. Ze vinden het geweldig. Met kleine takjes en blokjes hout porren ze het vuur op. Mam, mag dit papiertje erin, begint mijn zoon. Ja, is het antwoord. Pap, mogen deze strootjes erop. Ja-ah, zegt mijn lief. Mam, mag dit in het vuur, mam mag dat in het vuur. Binnen een mum van tijd verzinnen ze de meest vreemde dingen om te verbranden. Mensen zijn toch allemaal een beetje pyromaan. Mam, mag dit treinkaartje erop, dat is toch ook papier. Je mag ze allemaal verbranden, roep ik blij, aan die kaartjes hebben we nu al zoveel woorden vuilgemaakt, dan wil ik het er best een keertje andere warmte van hebben, grap ik. Mijn zoon, ondertussen ook in de plaagstemming, laat tergend langzaam een kaartje in het vuur dwarrelen. Nou dan doe ik ze maar niet allemaal, want dan hebben we niets om je op de terugweg mee te vervelen, plaagt hij. Hij kijkt er zo ondeugend bij dat ik een kietelaanval op hem uitvoer. Het is en blijft een blije dag. Hij roept: Pak ze dan als je kan en springt het terras op naar binnen. Ik laat het er even bij.

Ongeveer een kwartiertje en vele andere brandbare zaken later, zitten we weer gemoedelijk rond het vuur. Mijn partner is mijn kinderen over de bouwstijl van de huizen van Hillegersberg aan het onderwijzen. In mijn ooghoek zie ik wat geels in een hand onder mij. Ik gebruik al mijn covert aandacht om onopvallend te kijken of het is wat ik denk dat het is. Ja, het zijn de verrekte treinkaartjes. In één graai heb ik ze te pakken en liggen ze in de vuurkom. Ik grijns al triomfantelijk, als ik hoor dat zowel mijn kinderen als mijn partner heel hard, nee niet doen schreeuwen. Ik krijg het langzaam koud. Wat doe je nu, roept mijn lief, je gooit onze kaartjes in het vuur. Zijn dat onze echte kaartjes, stamel ik…….Ja, beweert nu ook mijn zoon, je pakt zo de kaartjes uit papa zijn hand. Mijn cognitieve dissonantie, is op volle toeren mijn gedrag intern aan het verdedigen en ik reken gauw uit wat ik zo-even in een licht ontvlambaar moment heb opgebrand. Dan hoor ik gegrinnik en liggen mijn man, mijn kinderen en de rest van de aanwezigen dubbel. Ja, roept mijn zoon blij, moeders heb je om te plagen, waar zijn ze anders voor. Ik geef me gewonnen en in deze vrolijke stemming moet ik me erg beheersen om niet onderweg met de andere medepassagiers mee te brullen met het lied: Ik wil sex met die kale….Ookal had ik er voor vandaag nog nooit van gehoord.

Kan haast niet wachten

by Miss Communicatie on 27 april 2011, 18:55
Kan haast niet wachten | Reacties(0)

Mama?

Jaaah……

Wat betekent loeder eigenlijk?

Nou gewoon, een heel gemeen mens

Oh……………..

………..(proest)………….(hinnik)…………………

Hihi…………..Hahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahahaha

Kind wat is er?

Oh, niets, maar je krijgt wel een beetje raar moederdaggedicht dit jaar, geloof ik………………

U begrijpt het, ik wacht vol spanning af